Nachtmerrie.

Zaterdag 2 januari 2010.

Hij is snel ouder geworden, denk ik als ik de rekening betaal van ons oudejaarsdiner, en ik vind het niet vreemd. Het Engelse echtpaar dat nu restaurant “La Pista” in Xaló huurt hebben we voor het eerst ontmoet in Murla, nu bijna 2 jaar geleden. Wij waren op zoek naar een groot grondstuk dat op internet te koop stond en zij hadden het gekocht, de ruïnes opgeknapt en er een prachtig hotel/restaurant van gemaakt.  De investering van meer dan een miljoen euro werd een regelrechte nachtmerrie. Twee jaar geleden dacht hij somber dat het wel een jaar zou duren voordat alle vergunningen er zouden zijn. Ik heb maar niets gezegd want één jaar leek mij erg optimistisch ingeschat en ik wilde hem niet dieper de put in helpen. Met een beetje Spaanse ervaring kan je zo de problemen zien: het ligt te dicht bij de rivier, wil je daar wat doen heb je een extra vergunning nodig. Het is een horecagelegenheid, nog een extra vergunning en het is een natuurgebied, dus nog één. Dat de gemeente al een vergunning had gegeven zegt niets. Je moet bij minstens twee verschillende ministeries ook nog een vergunning zien te krijgen en dat duurt lang, als je ze al krijgt. De rivier trad buiten zijn oevers, de leveranciers haalden hun niet betaalde spullen terug, dieven haalden de rest weg: deuren, ramen en ook de oude dakpannen. De cirkel is rond, het is weer een ruïne. Voor het eerst in Spanje geef ik in een Engels restaurant een flinke fooi. Zie ik hem toch nog even lachen.