Wonen in Spanje

Welkom op ons log over wonen en racefietsen in Spanje. Kijk ook op onze website www.edwincokky.nl
Dit weblog komt het best tot zijn recht als het bekeken wordt met schermresolutie 1280 bij 1024.

De crisis.

Vrijdag 20 november 2009.

“Mucho trabajo” waren jarenlang de gevleugelde woorden van iedereen die in de bouw werkte, hier in Spanje. Veel werk, toen wel, maar nu niet meer. In Lliber is onze buurman-loodgieter aan het werk. “Heb je het druk, Juan Carlos?” “Nee, als dit af is heb ik niks meer te doen, dan heb ik gedwongen vakantie”. “Onze” bouwvakkers van Cases de Xaló zijn na de verbouwing van ons huis onafgebroken aan het werk geweest in het dorp. Dankzij Plan España is met extra geld van de overheid de bibliotheek verbouwd, is de regenwaterafvoer verbeterd, zijn de stoepen gerepareerd en de straten geasfalteerd. Vroeger, toen de economie nog met 4% per jaar groeide, was er geen geld voor zulke nuttige werken maar dit jaar wel. Op 1 januari moeten alle projecten afgerond zijn. Er is nog geen ander werk, dus ook “onze” bouwvakkers zullen dan waarschijnlijk deel gaan uitmaken van het groeiende leger werklozen. Optimistisch was er gehoopt dat de crisis na 1 januari wel over zou zijn, maar nieuwe berekeningen tonen aan dat de Spaanse economie in 2010 nog bijna een procent krimpt en dat het aantal werkelozen nog stijgt, tot 20%. Eindelijk zijn er vandaag ondergrondse vuilcontainers aangebracht, dat zal een hoop zwerfvuil schelen. Heeft de crisis toch ook nog wat nuttigs opgeleverd.

Anticrisis.

Donderdag 19 november 2009.

“Gelukkig, toch nog klanten”, verzucht Sebastiaan als we om half drie binnen komen om te eten. “Gisteren zat ik vol, maar vandaag is er niemand”. Voor minder dan negen euro eet je bij hem een goed “menu van de dag”, maar sinds de crisis eten de arbeiders niet meer elke dag in een restaurant. De eigenaar van Bar Poligono in Denia geeft ons een hand als we binnen komen. Hij hoeft de bestelling niet eens op te nemen, hij weet het al: “¿dos del dia?”. Ja, twee broodjes van de dag, vandaag is dat bacon met tortilla. Olijven, pinda´s, een fles wijn met gaseosa en koffie met een scheutje brandy toe, voor 4,50 euro. “Almuerzo anti-crisis”, sin cambios, zonder veranderingen, als je ham wilt in je tortilla betaal je meer. Als volgende maand het ITV-keuringsstation in Ondara geopend wordt, zullen we hier niet zo vaak meer komen.” Denia heeft niks”, moppert hij, “geen bioscopen, geen discotheek, geen parken, geen parkeerplaatsen. Alleen maar duizenden leegstaande huizen. Nu gaat de ITV ook nog weg, dat kost me klanten”. Morgen ga ik weer maaien op El Collado, dat is te ver weg om almuerzo te houden in een bar, dus Cokky brengt me om een uur of tien bruine boterhammen met kaas en een thermoskan koffie. Dát is pas anti-crisis.

Zacht.

Donderdagochtend 8.00 uur, 19 november 2009.

Het is grotendeels bewolkt maar de zon breekt even door om daarna weer te verdwijnen achter de wolken.  De minimumtemperatuur is 14, 1 graden. Voor Nederland vindt Erwin Kroll dat misschien superzacht weer maar ik vind het gewoon koud. Net als 8, 10 of 12 graden. Gisteren was een bewolkte dag, de temperatuur bleef steken bij 19,6 graden. Dát is zacht weer, net als 18, 21 of 22 graden.
Agenda: net als gisteren een ITV en andere Engelsen hebben gevraagd of ik hun brandhout wat kleiner wil zagen. Dat heb je als je een nieuwe, zuinigere kachel koopt. Zelf moet ik ook nog al mijn brandhout halveren. Gelukkig is het geen superwarm weer.

November in Nederland.

Woensdag 18 november 2009.

Het water uit de kraan kan je zó drinken en het smaakt nog goed ook al is het erg koud. We worden ontvangen met pepernoten en een Zwarte Pietenkoek van gevulde speculaas en uit de cd-speler klinken Sinterklaasliedjes. Buiten waait de wind om het huis. Neef en nicht buigen zich over de folders van speelgoedwinkels en stellen hun verlanglijst op. Ze dromen van grote Lego pakketten en prinsessenjurken. Het meisje bij de bank kijkt me aan met haar grote blauwe ogen en vraagt me: “Hoe is dat nu écht, in Spanje wonen?”. Buiten valt een miezerig regentje. Dus antwoord ik: “we zijn hier pas één dag en ik heb nu al heimwee.” Dat is het juiste antwoord want haar ogen worden dromerig. Ze droomt van wonen in Barcelona, en daar een bed & Breakfast beginnen. Het lijkt wel of iedereen in Nederland zijn eigen Spaanse Droom heeft. We hebben het tv-programma met een half oog gevolgd maar vanavond gaan we er uitgebreid voor zitten: de finale. De vertaling van de taalfouten vinden we erg humoristisch en we kennen Arcos van een vakantie. Wie er wint kan ons niet schelen, dromen is belangrijker dan winnen. Jammer dat het leuke meisje met die mooie blauwe ogen niet meedoet. Ze had van mij mogen winnen.

Nederland.

Woensdagochtend 18 november 2009.

We zijn weer thuis. Nog wel gefietst in Nederland maar niet afgevallen!

Afscheid.

Donderdagochtend 7.54 uur, 12 november 2009.

De zon komt op aan een onbewolkte hemel, het is windstil en afgekoeld naar 8,8 graden. Gisteren was een prachtige dag, de maximumtemperatuur kwam uit op 25,2 graden.
Agenda: vandaag vliegen we van Valencia naar Schiphol. Leo en Joke passen op de poezen, ze zullen ook een ochtendfoto plaatsen, maar niet zo vroeg! De 17de vliegen we weer terug.
Aan de uiteinden van de druivenranken zijn weer heel kleine nieuwe blaadjes verschenen. Ik mis Spanje nu al.

Rozen.

Woensdagochtend 7.55 uur, 11 november 2009.

Tien graden verschil met gisteren, de thermometer geeft 15,4 graden aan, er staat een heel klein beetje wind vanuit het binnenland er is geen dauw. Gisteren was een mooie dag, de temperatuur liep op tot 20,2 graden.
Alle rozen bloeien nu weer.

Druk.

Dinsdag 10 november 2009.

De zon gaat prachtig onder achter Col de Rates als ik nog gauw even een auto vol rommel naar de container breng. Dat is mooi voor het weblog. Vanochtend nog gauw even met een auto naar de keuring. Je kunt niet die Engelse mevrouw een week laten rijden met een afgekeurde auto. Gelukkig wordt hij nu wel goedgekeurd. Dan nog gauw even naar Altea om gras te maaien en het onkruid uit de perken te houden. We doen het samen omdat we dat zo gewend zijn maar eigenlijk hadden we ons beter kunnen splitsen. Cokky wil ons terras nog afspuiten, de koelkast schoonmaken en moppen. Morgen komen Leo en Joke en overmorgen vliegen we al naar Nederland. Eigenlijk hebben we helemaal geen tijd om te gaan, we zijn nog steeds de verbouwing niet helemaal te boven. Ik moet nog een houthok maken tegen het nieuwe schuurtje en al het brandhout kleiner maken zodat het in onze nieuwe kachel past. Het schuurtje schilderen en het dak dichtmaken, het huis verder afschilderen en een heleboel rommel opruimen. Onderweg krijgen we ruzie,”neem dan ook niet zoveel werk aan voor anderen”, moppert Cokky. Ja hoor, ik kan moeilijk stoppen met de autokeuringen die we voor Gareth doen. Juan heeft al in juni gevraagd of ik de gevel van zijn huis kan schoonmaken en in maart heb ik al beloofd om de maaiklus op El Collado te doen, gelukkig is dat bijna af. Goed dat ik gisteravond die Engelsman heb gebeld dat ik de bomenklus niet kan doen. Nu ziet ons huis er toch nog redelijk uit als de oppas morgen komt.

Windstil.

Dinsdagochtend 7.50 uur, 10 november 2009.

Wow, koud zeg, de wind is gaan liggen en het is onbewolkt, daardoor is de temperatuur gedaald naar 5 graden. Gisteren werd het 19,3 graden.
Agenda: met het Renaultje 4 uit Parcent weer naar de autokeuring. De vorige keer werd hij afgekeurd op de achterremmen, 30% verschil tussen beide remmen. Nu kost de herkeuring in Denia 20 euro. Daarna de tuin in Mascarat opknappen.
Wandelen, wandelen, de poezen willen dat ik mee loop naar het andere eind van de tuin.

Inburgeren.

Maandag 9 november 2009.

“Ik vertelde vorige week nog aan een stel vrienden, dat jullie zo goed ingeburgerd zijn”, zegt Pascual. Nou, dank je wel voor het compliment, maar voor ons gevoel hebben we nog heel wat werk te verrichten op dat gebied. We weten nog lang niet genoeg en de werkwoorden blijven lastig. Maar wanneer ben je goed ingeburgerd? Als je de Spaanse etenstijden aanhoudt? Als je de taal goed spreekt? Als je callos (pens) lust? Flamencoles neemt? Aan tafel maken we geen grote blunders meer. We weten dat je hier niet de hele dag koffie drinkt, alleen bij het ontbijt (met melk) en ná het eten (zonder melk). We voelen ons geaccepteerd door de mensen in het dorp, we groeten iedereen, we praten met iedereen, we horen er een beetje bij. We doen mee met activiteiten die we leuk vinden en we beginnen niet iedere zin die we zeggen met “In Nederland….”,.

Ook de overheid probeert de integratie van de buitenlanders te bevorderen, in onze mailbox vinden we een uitnodiging van het provinciebestuur van Alicante, van de afdeling Europese Residenten, voor een aantal lezingen, over de rechten van de consument, over Spaanse testamenten, in het Duits en Engels en over lokale belastingen, ook in het Nederlands. Daar hoeven we niet naar toe, dat hebben we allemaal al goed geregeld. En als we iets niet weten dan vragen we het aan onze gestor, of aan iemand uit het dorp. Misschien heeft Pascual wel gelijk.

Trompetwinde.

Maandagochtend 7.59 uur, 9 november 2009.

Het is onbewolkt en er staat nog steeds een harde wind vanuit het binnenland, de minimumtemperatuur is op 12,4 graden uitgekomen. Gisteren was ook een onbewolkte dag maar mede door de wind ook een koude dag. De maximumtemperatuur werd 19,2 graden.
Agenda: door het stenen sjouwen van verleden week heb ik een pijnlijke rug. Javi gaat het eruit halen, dat is altijd pijnlijk maar wel lekker, hij heeft erg harde handen. Zou dat komen omdat hij altijd in het graniet heeft gewerkt?
De roze trompetwinde is net onkruid en woekert maar voort, zelfs zonder dat we extra water geven. Alleen de nachtvorst kan hem in toom houden.

Lui.

Zondagochtend 9.44 uur, 8 november 2009.

Het is één van de weinige zondagochtenden dat we blijven liggen. We besluiten dat het te hard waait om te fietsen. De temperatuur wil ook nog niet echt snel stijgen, het is 15 graden. Gisteren was een prachtige dag, wel met veel wind maar de maximumtemperatuur was om 14.00 uur toch nog 26,2 graden.
Na de verbouwing is ons huis enorm verbeterd, we hebben deuren naar het terras waardoor de woonkamer net een stukje buiten wordt. Goed verzonnen, bedankt Daniel en Leonne. De winterwind komt van achteren dus zelfs nu kunnen we de deuren openzetten, de zon komt binnen, de wind niet. Loesje neemt haar ochtendzonnebad.
Agenda: met Poppy naar Lliber wandelen en daar koffie drinken.

Buren.

Zaterdag 7 november 2009.

We zijn er niet blij mee, met dat “schuurtje” van de buurman. Hij vertelt ons al jaren dat er iedere keer een klein stukje aangebouwd gaat worden, totdat het een huis is. Voor dit landbouwschuurtje heeft hij vergunning dus we zullen ermee moeten leren leven. Voorlopig gaat hij er de tractor stallen, en af en toe paella eten met vrienden. “Als je rookwolken ziet, komen jullie er maar bij!” Meedoen is prettiger dan je ergeren, dus toen hij vandaag aankwam met capazos´s vol ijs om de drank te koelen, vissen, rijst, een grote paellapan en ons uitnodigde, zijn we direct gegaan. Hij had de bouwvakkers Hector en Hector uitgenodigd, die we inmiddels goed kennen, en nog wat mannen. Santi, die de broer is van de burgemeester van Adsubia en Juan, die op een vissersboot werkt en verse vis had meegebracht. Er was wat verschil van inzicht over het bereiden van de paella: de één kookt de vis om bouillon te trekken voor de paella, de ander bakt de vis mee met de rijst en voegt dan water toe. Er zitten nog geen ramen in het schuurtje en het waait soms hard. Met platen hardboard wordt de raamopeningen afgedekt zodat de gasbrander niet uitwaait. Natuurlijk blijf ik Nederlands, stom om te denken dat we buiten in de zon gaan eten. De garagedeur gaat dicht en we zitten gezellig binnen. Er is drank genoeg, de paella smaakt perfect en de conversatie is bij vlagen lollig of interessant. Het is al bijna donker als we ons één terras laten zakken, naar huis. Toch wel gezellig, zo´paellaschuurtje.

Terug.

Vrijdag 6 november 2009.

Iedereen wil zijn droom in de zon werkelijkheid maken. Ze verhuizen naar Spanje, vaak niet gehinderd door enige kennis van het land, de taal of de gebruiken. De meeste dromen zijn bedrog, of de situatie verandert. Voor de meeste Engelsen is alles een stuk duurder geworden, en als je dan in een huis op een helling woont en je man kan niet meer traplopen, tja, dan wordt het lastig. Of we nog iemand weten die een mooie villa met een pracht uitzicht over Calpe wil kopen? Ook als er geen crisis is, is het verloop groot. Mensen gaan terug vanwege hun leeftijd, gezondheidsproblemen of omdat ze de kleinkinderen missen. Nu er ontslagen vallen en bedrijven failliet gaan, keren er meer mensen terug naar hun land van herkomst, waar ze makkelijker een baan kunnen vinden of terug kunnen vallen op anderen. Je hebt ook mensen die het goed voor elkaar hebben hier, die prachtig wonen, een leuke baan en vrienden hebben maar die na een jaar of 7 hier terug verlangen naar de Hollandse herfst, paardrijden op het Wassenaarse strand, de kerstverlichting in de Langstraat en de vleesvervangers bij Albert Heijn. Of we nog iemand weten die een prachtige, moderne villa wil kopen aan de baai van Altea? Vandaag is Monique teruggevlogen naar Nederland, we zullen haar missen.

Weersomslag.

Vrijdagochtend 7.26 uur, 6 november 2009.

De nazomer is ineens afgelopen. Gisteren was het voor eerst prima weer om flink door te werken. De maximumtemperatuur kwam uit op 19,6 graden. Het was een halfjaar geleden dat de maximumtemperatuur onder de 20 graden bleef. De Spanjaarden klagen over de plotselinge kou en de Spaanse racefietsers hebben een sjaal voor hun gezicht. De televisie laat sneeuwbeelden zien van ergens in het Spaanse binnenland. De zon komt mooi op. Bij ons is de minimumtemperatuur op 11,4 graden uitgekomen. De droge wind komt uit het noordwesten, het binnenland, dat is de windrichting die hier veel in de winter heerst.
Agenda: met een Renaultje 4 naar de ITV in Denia. 

Krant.

Donderdag 5 november 2009.

“Om kwart voor negen zie ik jullie op het plein, ik trakteer op een biertje en wat te eten vóór de wedstrijd. En o ja, neem je je camera mee? Het zaalvoetbalteam wordt gepresenteerd in de officiële kleding voor het nieuwe seizoen. Dan maken we meteen een groepsfoto voor de sponsor”. We zijn een gewild en gewillig slachtoffer voor de ambities van de Luis en Kiko, de trainers. De volgende dag leveren we in de bar de cd-rom met foto´s in waar de trainer zijn verslag zit te schrijven. “Zaterdag komt het in de krant, ik zal een exemplaar voor jullie kopen”, belooft hij ons. En inderdaad, een paar dagen later overhandigt hij ons een exemplaar. “Het is de laatste, in de hele vallei is hij uitverkocht”. Als we hem openslaan snappen we waarom. Verbaasd zien we dat ze alle 9 foto´s hebben afgedrukt. Ja, zo krijg je wel een krant vol. In Nederland raken de dagbladen in problemen door de dalende verkoopcijfers terwijl de oplossing voor de hand ligt: publiceer méér groepsfoto´s. Iedere vader, moeder en grootouder koopt een exemplaar van de krant waar een foto van zijn (klein)kind in staat. Als ze volgende week verliezen van Calpe, zal de verkoop dáár wel stijgen. Maar dan zonder onze foto´s erin.