Wonen in Spanje

Welkom op ons log over wonen en racefietsen in Spanje. Kijk ook op onze website www.edwincokky.nl
Dit weblog komt het best tot zijn recht als het bekeken wordt met schermresolutie 1280 bij 1024.

Coll de Rates.

Dinsdagavond 18.23 uur, 9 februari 2010.

Zo, mijn schoonmoeder zit in het vliegtuig naar Nederland. We gaan wat later wandelen met buurhond Poppy, de zon gaat prachtig onder achter de Coll de Rates. Ondanks de vele wolken liep de temperatuur toch nog op tot 15,8 graden. Langs de kust is het in de winter altijd wat warmer. Vlak bij het vliegveld van Alicante gaf de boordcomputer nog net even 18 graden aan. Ik ben moe en heb vanavond geen zin om een logje te schrijven. Zijn schoonmoeders nu zo vermoeiend of zou het komen van die 80 kilometer fietsen met Javier?

Spaanse wolkenluchten.

Dinsdagochtend, 8.04 uur, 9 februari 2010.

Er zijn veel wolken met stukjes mooie blauwe hemel, het waait met zo´n kilometer of 25 uit het noord-westen en het is 11,6 graden. Gisteren was een dag met erg veel bewolking en 1,5 mm regen. De maximumtemperatuur kwam uit op 15,4 graden.
Agenda: om 9 uur fietsen met Javi. (zwaar met deze wind) en een airportrun.

Wonder.

Maandag 8 februari 2010.

Al vier generaties is onze familie niet meer gelovig, ook met kerst of geboorten kwamen we niet in een kerk. Een kerk heeft voor mij geen speciale betekenis, de kathedraal van Benissa schaar ik dan ook onder de oude gebouwen, net als een kasteel of een museum. Natuurlijk vind ik het wel een mooi object om te fotograferen. De enorme ruimte, de lichtval, de stilte, het heeft wel wat. Cokky hebben we achtergelaten op Valenciaanse les en samen met mijn schoonmoeder breng ik een uur door in Benissa. We lopen door de smalle straatjes met de sinaasappelbomen. De sinaasappels zijn zo oranje dat mijn schoonmoeder eerst denkt dat ze niet echt zijn. Helaas kan ik er niet bij om te bewijzen dat ze echt zijn. Daarvoor heb ik Cokky nodig. We hebben nog tijd over om ook even in de kathedraal te kijken. Er is helemaal niemand. Dit moet een paar honderd jaar geleden een enorme indruk hebben gemaakt als je uit een eenvoudig boerenhuisje kwam. Zo´n enorm gebouw, zoveel goud en zilver, dan ga je vanzelf al op je knieën. Thuis bekijk ik de foto´s, er straalt een licht achter het heilige beeld. Hoe kan dat nou? Ik heb het niet gezien toen ik de foto nam. Mijn schoonmoeder heeft het ook niet gezien. “Het is een raampje”, zeg ik als ik op het lichtje inzoom. Nee, het moet een spiegeling zijn, of toch niet. “Het is een wonder”, besluit ik de discussie. Volgende week maandag ga ik terug om poolshoogte te nemen, word ik toch nog een regelmatige kerkbezoeker.

Bewolkt.

Maandagochtend 8.13 uur, 8 februari 2010.

De hemel is egaal bewolkt en af en toe valt er zelfs een spatje regen, het is windstil en 9,3 graden. Gisteren was een zonnige dag, het werd 17,7 graden.

Calpe.

Zondag 7 februari 2010.

“Is de logeerkamer vrij in de tweede week van februari?”, “Mogen wij komen, wil je wel dat wij komen, heb je genoeg slaapgelegenheid?” ,“Zijn de palmen al groot genoeg om de hangmat tussen te hangen?” Zodra het nieuwe jaar begint stromen de reserveringen binnen.  De één komt om te trainen met de racefiets, de ander komt met haar dochter om te vieren dat kind eindexamen gedaan heeft, nummer drie wil gewoon even ontsnappen aan de Hollandse winter. Aan iedere gast gaat een intensieve schoonmaaksessie vooraf en een uitgebreide proviandering: koelkast vol stouwen, taart bakken, restaurantjes uitzoeken. En iedere gast heeft weer zo zijn specifieke voorbereiding: de reservefiets opknappen of alvast flamingo´s tellen. Eind volgende week komen Gerrit en Anneke. Dan gaan we de Peñon d´Ifach beklimmen in Calpe. Vandaag hebben we er alvast even gekeken: er liggen al mensen in zwemkleding op het strand, dat is overdreven, de Spanjaarden lopen nog in dikke winterjassen, in de restaurantjes is het gezellig druk, de paella smaakt best, en ja, de flamingo´s zijn er. We telden er een stuk of 50 in de zoutmeren. Volgende week gaat de telelens mee. Maar eerst een grote jerrycan witte wijn halen en dan zijn we klaar voor onze vrienden uit Wassenaar.

Rastro Jalon.

Zaterdag 6 februari 2010.

De wereld is klein: de ex-buren van mijn schoonmoeder hebben hier niet zo ver vandaan ook een huis. Eén keer per jaar ontmoeten we elkaar om eens even bij te kletsen en herinneringen op te halen aan mijn schoonvader, hun buurman. De dames gaan naar de rastro en kopen Spaanse jurkjes en schoentjes voor allerlei meisjes in Nederland, de heren wandelen door de velden met Poppy. Daarna ontmoeten we elkaar aan tafel in restaurant “La Pista”, een prima plek voor een heerlijke lunch. Met moeite sta ik mijn nieuwe lens af aan Cokky voor kleurige detailfoto´s van de rastro. ´s Middags rijden we nog even richting Parcent om de eerste amandelbomen in bloei te zien staan. Het zonlicht schijnt prachtig door de bloesem, de lucht is helder blauw. Amandelbloesem is niet alleen mooi maar het is ook een aankondiging dat de winter over is. Als over een paar weken de bomen zijn uitgebloeid hebben ze de bloemetjes ingeruild voor frisse jonge blaadjes. Bijen zoemen rond, vogeltjes fluiten, nog een paar dagen zon en de lente barst los.

Zoekplaatje.

Zaterdagochtend 8.13 uur, 6 februari 2010.

Het is vrijwel onbewolkt en 13 graden. De krachtige wind vanuit het noord-westen doet afbreuk aan het mooie weer. Gisteren was een zonnige dag en de temperatuur steeg tot 18,8 graden.
Agenda: Cokky gaat met visite naar de rommelmarkt. Ik ben niet van de rommelmarkten en ga fietsen.
De poezen hadden er zin in vanochtend, we zijn bijna 45 minuten weggeweest. Bij een landbouwschuurtje hebben we gewacht totdat de zon op kwam. De bergen staan al in de zon. Loesje valt bijna niet op.

Patat met suiker.

Vrijdag 5 februari 2010.

Het is eigenlijk nooit meer helemaal goed gekomen tussen René en Spanje. Hij houdt niet van warmte en is gek op de Hollandse keuken: grote pannen jus, draadjesvlees, andijvie en goede aardappels. Bami en nasi zijn ook prima maar kom niet aan met een paella of stokbrood, olijolie of olijven. Na een paar dagen nauwelijks te hebben gegeten gebeurde er een wonder. Hij geloofde zijn ogen niet, eindelijk een frietkraam met patat! De hoeveelheid zout verbaasde hem lichtelijk maar toen hij proefde dat ze suiker op zijn patat hadden gestrooid mikte hij kwaad en teleurgesteld de zak churros in de dichtstbijzijnde vuilnisbak. Vogels kijken in Spanje is fantastisch maar het eten is vreselijk, is zijn ongezouten mening. Wij zijn echter gek op de "patat" met suiker, de churros, ze hebben een soort oliebollen of donutsmaak en je eet ze als ontbijt met suiker bestrooid of met chocolade overgoten. Helaas moet je er een stukje zuidelijker voor zijn. In deze streek worden churros alleen gegeten als er feesten zijn en er een mobiele churroskraam is meegereisd. In de wijde omgeving weet ik hier geen churroszaakje. Als je aan de Costa Blanca een frituurlucht waarneemt dan weet je zeker dat er patat en frikadellen worden verkocht. Misschien komt het dan toch ooit nog goed tussen René en Spanje.

Wolkjes.

Vrijdagochtend 8.55 uur, 5 februari 2010.

Wat een verschil met gisterochtend toen er nachtvorst was, nu staat een beetje wind en om 4 uur vanochtend was het 10,7 graden. Gisteren was een regenachtige dag, veel neerslag viel er niet, 3 mm in totaal.
Agenda: ik moet eigenlijk fietsen maar het grasmaaien gaat voor, ik moet de andere helft (2500 m2) bij Juan nog maaien.

Op de bon.

Donderdag 4 februari 2010.

“Stop, politie!”, ja hoor dat heb ik weer, ben ik toch al te laat op weg naar het vliegveld wordt ik langs de kant gezet door de policia local. Ik weet niet hoe het komt maar sinds ik in Spanje woon lig ik overhoop met de politie. In Nederland heb ik ooit één maal een bon gehad voor te snel rijden, gesnapt met de camera natuurlijk. Dat gaat hier wel anders, al het contact met de politie is lijfelijk. Er is hier veel meer blauw op straat. “U bent niet gestopt voordat u de rotonde opreed”, nee natuurlijk niet want er kwam niets aan. Maar dan komt de verrassing, “Er staat een stopbord en ook als er geen verkeer is moet u stoppen” Verbijsterd kijk ik om en de agent heeft gelijk, bij slechts één toegang van de rotonde staan stopborden, het is mij nooit opgevallen. Ineens realiseer ik mij hoe ze daar gekomen zijn: ze waren er al voordat de rotonde is gemaakt, toen was het nuttig want de N332 rij je niet zomaar op. “Uw verzekeringspapieren kloppen ook niet, gisteren zijn ze verlopen.” In Spanje ben je verplicht om een bankafschrift bij je groene kaart te hebben en die was dus één dag verlopen. De agent ziet deze overtreding door de vingers maar de boete voor het negeren van een stopbord bedraagt 96 euro. Gelukkig gaat er 30% af als ik binnen een maand betaal. Thuis krijg ik van een Spaanse vriend een emailtje. “De Guardia Civil heeft 15 Mercedesen 220 gekocht met radar, kijk uit!” Toch nog geluk gehad, want naar het vliegveld moest ik flink gas geven maar ik heb geen Mercedes gezien.

Goudsbloem.

Donderdagochtend 8.50 uur, 4 februari 2010.

Het is zwaarbewolkt en windstil. De wolken hangen als een deken over de bergen en af en toe valt er een spetter regen. Het is 9,8 graden. Gisteren was een zonnige dag het werd 13,1 graden.
Er zijn een aantal plantensoorten die de hele winter door bloeien en geen last hebben van een beetje nachtvorst. De goudsbloem is er één van. Toch nog kleur in de grijze wereld van vandaag.

Restaurant Unoom.

Woensdag 3 februari 2010.

In Alcalali staat het voor zondag gepland: een wandeling langs de amandelboomgaarden, georganiseerd door het toeristenkantoor. Komende zaterdag hebben bijna alle wandelclubs het op de agenda staan: de bloesemwandeltocht. Volgens sommige bronnen dankt de Costa Blanca (Witte kust) haar naam aan de bloeiende amandelen: de hele streek kleurt in februari wit van de bloesem. Anderen zeggen dat het komt door de witte rotskust. Dit jaar is de bloesem, door de koude winter, wat later dan anders. Hier en daar staat een boom in bloei, maar de meeste knoppen hebben nog een tijdje zon en warmte nodig voordat ze open gaan. We maken een tochtje via Calpe en La Nucia maar ook daar is nog weinig bloesem te zien. De zon schijnt volop en doet haar uiterste best maar de temperatuur komt niet boven de 14 graden. In aangenaam gezelschap lunchen we in een restaurant dat aansluit op het bloesem thema: “Unoom” in La Nucia heeft een prachtig design interieur: helemaal wit. Door het grote raam hebben we een prachtig uitzicht op het dorpje Polop. De gerechten zijn smaakvol en net zo verzorgd als het interieur. Voor een compleet menu betaal je rond de 30 euro. Tevreden rijden we via Coll de Rates weer naar huis. De zon schijnt mooi op de bergen en de nog kale bomen. Maar de knoppen zijn vandaag al weer wat meer gezwollen: misschien nog een paar dagen en de hele Costa Blanca zal getooid worden door de prachtige witte bloesem.

Klompen in Spanje.

Woensdagochtend 8.44 uur, 3 februari 2010.

De hemel is intens blauw, het is windstil en alles op de grond is wit. De temperatuur zakte tot -1.4 graden. Dit is een van de koudste nachten geweest tot nu toe. Gisteren bleef het fris en zonnig, de temperatuur liep op tot 12,3 graden. Regelmatig stap ik even snel in mijn Nederlandse klompen om een stukje met de poezen te wandelen. Hier in Spanje zijn ze best gevaarlijk, met al die stenen loopt het niet zo gemakkelijk als in Nederland door een grazige weide. Spanjaarden in deze streek kennen ze niet maar vinden ze wel mooi, die "kloempen".

Naar de notaris.

Dinsdag 2 februari 2010.

De verbouwing van ons huis was nog niet helemaal afgerond. In onze eigendomsakte ontbrak elk spoor van ons huis. Dat wisten we wel, want toen we het huis in 1995 kochten stond er ook niets in papieren. De door ons ingehuurde gestor vertelde dat alle documenten aanwezig waren er moest alleen nog een nieuwe eigendomsakte komen en dan het huis laten registreren bij het kadaster. “Doe je het nu, bij de aankoop, dan kost het jullie 6 % maar over een aantal jaren betaal je slechts 1% van de waarde". Dus kochten we alleen de grond voor 4 miljoen peseta’s en betaalden we 12 miljoen buiten de papieren om voor het huis. Als je de grond hebt ben je toch ook de eigenaar van het huis. Soms zijn we een beetje laks, dus nooit hebben we het huis laten registeren. Eén procent is toch een fiks bedrag. Na de verbouwing hebben we besloten alles maar in orde te maken. Als we dan ooit willen verkopen zijn echt alle papieren in orde en dat scheelt een hoop werk. Sterker nog, een huis zonder de juiste documenten is bijna onverkoopbaar. We zijn dus naar de gemeente en de notaris geweest en alles is dik voor elkaar, we moeten alleen nog maar 3000 euro betalen. O ja, we moeten ook nog de rekening betalen van de architect die het huis heeft getekend en een omschrijving heeft gemaakt voor in de nieuwe “escritura.” Maar dan is echt alles geregeld, na 15 jaar.

Nog steeds niet.

Dinsdagochtend 8.33 uur, 2 februari 2010.

Het is een onbewolkte nacht geweest zonder wind dus de temperatuur is flink naar beneden gegaan. Het gras en de autoruiten zijn bevroren. De minimumtemperatuur kwam uit op -0,8 graden. Gisteren was een onbewolkte dag met een maximumtemperatuur van 13,7 graden.
De amandelbomen bloeien nog steeds niet. Ook hier is het een koude winter en dat kan je aan de natuur goed merken.

Bloemetjes en bijtjes.

Maandag 1 februari 2010.

Eigenlijk is het doodzonde om het grasveld van Juan te maaien. Nou ja, “grasveld” kan je het  eigenlijk niet noemen. Het is meer een weiland dat nu bestaat uit witte bloemetjes. Alles ruikt naar honing, honderden bijen vliegen van bloemetje naar bloemetje. Gelukkig worden de bijen eerst gewaarschuwd doordat de uitlaat van de machine naar voren blaast. Ze kunnen dan net op tijd wegvliegen. Natuurlijk kan ik wachten totdat de witte bloemetjes zijn uitgebloeid maar dan nemen de gele bloemetjes het over en als die weer uitgebloeid zijn nemen de paarse bloemetjes het over. De bloemetjesterreur stopt pas in augustus, als het weken niet geregend heeft en alles door en door droog is. Alles? Nee, dan ben ik nóg niet van het maaien af, één plant gaat dan juist bloeien en dat is de venkel. Mijn grootste vijand, omdat hij een penetrante lucht achterlaat als ik hem heb afgemaaid en omdat hij wortels heeft van wel meer dan een meter lang. Uit de grond trekken lukt je dus nooit. Vandaag voer ik een bijenvriendelijk maaibeheer. Langs alle kanten en rond alle bomen laat ik een rand witte bloemetjes staan. Ook rond de geiten van Juan maai ik deze keer wat ruimer. Hopelijk zijn de bijen tevreden. Zie je wel dat ik een zorgelijk bestaan in Spanje heb.

Knap.

Maandagochtend 1 februari 2010.

Nee, nu eens geen foto van een zonsopkomst of een poes maar een foto van een knap Spaans meisje, gisteren in Benissa. Wat is ze lief hè?

Feest in Benissa.

Zondag 31 januari 2010.

In Benissa weten ze wat feesten is. De Heilige Sint Antonio, die het hier in Xaló moet doen met een paar uurtjes aandacht, wordt in Benissa uitgebreid aanbeden gedurende een bijna drie weken durend feest: de "Fira i Porrat de Sant Antoni".

Na het zegenen van de dieren is er veemarkt, kermis en vandaag als afsluiting Middeleeuwse Markt. Het plein voor de kathedraal en de kleine straatjes in het oude centrum staan vol kraampjes. Grote broden uit La Coruña, cider uit Asturias, gedroogde kruiden en vruchten, bijzondere kazen, worsten uit Castell de Castells, er is van alles te koop uit het hele land. De kooplui hebben hun Middeleeuwse kloffie aangetrokken, er lopen ezeltjes door de straten, muzikanten trekken rond en proeven van de cider. Ruiters en paarden geven een demonstratie dressuurrijden, Moren en Christenen spelen een levend schaakspel. Oude auto´s en motoren staan te glimmen, op de kermis staan kinderen in de rij voor de trampolines. De zon schijnt, de sinaasappels hangen sierlijk aan de bomen in de straten, de draaimolen draait en de hele fotoclub van Benissa loopt er rond. Een prima uitstapje voor een zonnige zondagochtend: een fotogenieke omgeving, gezellige sfeer, lekker eten en veel mooie Spaanse meiden.

Excuus.

Zondagochtend 31 januari 2010, 8.00 uur.

De zon schijnt al op de toppen van de bergen. Het is met 11 graden niet echt koud maar er staat aardig wat wind, soms wel 31 kilometer per uur. Meer excuus heb ik niet nodig vandaag om mijn fiets maar een dagje in de schuur te laten staan.
Agenda: er is nog een stuk taart over van gisteren en we maken er een lekkere luie zondag van.

Uitgeput.

Zaterdag 30 januari 2010.

Als ouders aan ons, Bewust Kinderlozen, vragen of we een half dagje op hun kinderen willen passen beschouwen we dat als een eer. Het is goed voor mijn algemene ontwikkeling (op het gebied van kinderspelletjes) en je komt nog eens ergens (de speeltuin). Het moment waarop de ouders even kindvrij wilden zijn kwam me iets minder goed uit. Na het fietsclubetentje van gisteravond zat ik om half negen alweer op de fiets om in Benissiva getuige te zijn van de vierendertigste verjaardag van een medewielrenner. De siësta schoot er bij in vandaag, want de kinderen waren er al nog voordat ik onder de douche kon. Op het programma stond een wandeling, met Poppy, naar de speeltuin van Lliber. Om even bij te komen streken we daarna neer op het plein, waar een groep Engelse wielrenners, met witte benen in korte broek, genieten van hun fietsvakantie. De kinderen schommelen, wippen, springen, rennen, klimmen en spelen met Poppy. Weer thuis moeten we spelletjes doen, sap drinken en chips eten en spelletjes doen. En dan eten: kip met appelmoes. Ze zijn nu weer naar huis. De afwasmachine draait, het huis is weer opgeruimd, de poezen zijn over de ergste schrik heen en komen voorzichtig naar binnen. De rust is weer teruggekeerd. Ik ga op de bank liggen, ik doe niks meer vanavond. Er moet nog één ding geregeld worden maar ik hoop dat iemand die dit leest me helpt. Een jongetje van zes heeft in een fractie van een seconde voor elkaar weten te krijgen dat alles op mijn beeldscherm ondersteboven staat.

Dolle bui.

Zaterdagochtend 8.30 uur, 30 januari 2010.

Koepoes komt mij wakker maken, Loesje doet vrolijk mee en Oscar heeft ook een dolle bui. Ik niet, liever had ik nog een uurtje in ons nieuwe bed doorgebracht. Nadeel van wonen in Spanje is dat ze zo laat eten. Pas rond 1 uur was ik vannacht weer thuis van het fietsclub etentje. Javi was gisteren ook in een dolle bui, na 92 kilometer fietsen ging hij nog even verder om aan de 100 te komen.
Agenda: afgesproken met Gareth om te gaan fietsen. Het is onbewolkt en niet koud, 11 graden, maar er staat veel wind. Dat wordt weer lijden.

De klimwand.

Vrijdag 29 januari 2010.

Poppy, die domme Duitse herder van de buurvrouw, kan het stokje niet meer vinden dat ik net in de rivier heb gegooid. Ze is niet gewend dat er water in de rivier staat en snapt niet dat een stok weg drijft. Ik ben even naar de klimwand gefietst omdat ik het een mooie plek vind. De rivier moet natuurlijk ergens het dal, de Vall de Pop, verlaten. In eerste instantie lijkt er geen uitweg voor de rivier te zijn maar natuurlijk heeft het water een doorgang gevonden naar de Middellandse zee.  Langs de kant waar het water tegenaan spoelt is in de loop van vele eeuwen een steile rotswand ontstaan met een mooie, warme kleur. De “rode berg” noemen de inwoners van Xaló dit punt. Wij zeggen “de klimwand” want hij is geliefd bij bergbeklimmers. Heel voorzichtig ontluiken hier een paar bloemetjes aan de amandelbomen. Het is altijd moeilijk te zeggen wanneer de bomen in de vallei massaal gaan bloeien maar erg lang kan het niet meer duren. Vooral als de temperatuur zoals vandaag rond de 17 graden blijft. Poppy blijft zoeken op de plek waar de stok in het water kwam. Dan steekt ze plotseling heel haar kop in het heldere water en komt weer boven met een prachtige, gladde, ronde steen die ze heel trots de rest van de tocht niet meer los laat. 

Fietsen.

Vrijdagochtend 8.00 uur, 29 januari 2010.

Het is onbewolkt maar door een klein beetje wind is het vannacht niet zo erg afgekoeld.  Gisteren, na de ITV keuring, (de auto werd afgekeurd omdat de remlichten het niet deden) hebben we de tuin van Gareth opgeknapt. De tweede aanhanger takken kon ik nog net lossen voor 18.30 uur, dan is het donker.
Agenda: om 9.00 uur fietsen met Javi en vanavond om 21.00 uur ga ik naar het jaarlijkse diner van de fietsclub van Pedreguer om de verloren calorieën weer aan te vullen. Veel profclubs zijn hier nog steeds aan het trainen. Eens kijken of we vandaag weer eens een stukje met ze mee kunnen fietsen. Dat wordt afzien voor de mannen!

Onkruid.

28 januari 2010.

“Verdorie, nu heb je wéér drie zaailingen omgeploegd” moppert Cokky zoals gebruikelijk als ik in de tuin bezig geweest ben. Ik probeer haar uit te leggen dat het onkruid was maar dat is ze niet met me eens. “Onkruid bestaat niet, het zijn slechts planten die per ongeluk op de verkeerde plek staan”, citeert ze dan. Dus onkruid, zeg ik. En ze legt me weer uit dat het jonge palmpjes zijn die zich spontaan uitzaaien in de tuin, en dat is leuk. En dat ze in Nederland gráág zouden willen dat er spontaan palmen opkwamen in de tuin. Ja, maar we wonen niet in Nederland en we hebben palmen genoeg, dus is het voor mij onkruid. “Zonde hè?”, zei ze vandaag toen we bezig waren om bijna bloeiende mimosastruiken te snoeien. “Weet je wel wat zo´n bos kost in Nederland?” Ons aanhangertje ligt vol met bloeiende mimosa. Hoor eens, zijn buurman klaagde dat hij geen uitzicht meer had, dus moeten ze flink teruggesnoeid worden. Mimosa is net onkruid. Maar ik zag dat de mooiste takken apart gelegd werden, ik weet wel waar ons huis mee vol staat de komende week: grote bossen geel onkruid.

Zon.

Donderdagochtend 8.16 uur, 28 januari 2010.

Onbewolkt, windstil, zon, gelukkig is het weer omgeslagen. Het waren een paar trieste dagen, gisteren miezerde het de hele dag zonder dat er nu echt veel water naar beneden kwam, slechts 6,1 mm. De maximumtemperatuur was ook laag, 8,2 graden. Dat zal vandaag wel beter worden.
Agenda: naar de ITV keuring in Denia. We hebben er 2 moeten uitstellen door de regen.
Loesje geniet van haar ochtendwandeling. Net voordat de zon boven de berg kwam heeft het aan de grond gevroren. Eerst had ze koude pootjes en daarna natte.

Spaanse mop.

Woensdag 27 januari 2010.

“Manolo weet jij nog een goede Spaanse mop? Ik weet vandaag niets voor ons weblog.” Manolo´s ogen beginnen te glimmen, hij hoeft nog geen seconde na te denken:

  “Je weet dat het crisis is, nou de onderwijzer van de lagere school wil wel eens weten wat de invloed van de crisis is op zijn leerlingen. Veel ouders hebben geen werk en veel minder geld dus misschien krijgen ze minder te eten. Tijdens de lunchpauze loopt hij naar drie jongens die een net een broodje eten. “Pablo, wat heb jij op je bocadillo”, vraagt hij aan de eerste jongen. Pablo laat het zien, lekker veel sepia met mayonaise. “En wat voor werk doet je vader? ”” Die is Guardia Civil, meneer.” Ja, die krijgen goed betaald. “En jij Pepe, wat heb jij op je bocadillo?” Pepe laat vol trots zijn broodje zien: varkenslapjes, met kaas en gebakken uien. Dat is ook een uitstekend belegd broodje. “Wat doet jouw vader?” “ Die heeft geen werk meneer, maar mijn knappe moeder staat langs de N332, de autoweg, en dat verdient behoorlijk.” Ja, dat is waar, je moet wat doen in deze zware tijden om aan de kost te komen. “En jij José, wat heb jij op je bocadillo?” Treurig opent José zijn broodje, niets zit erop, alleen een klein beetje olijfolie. “Jouw vader heeft zeker geen werk?” “Jawel meneer, hij is vrachtwagenchauffeur en maakt lange dagen”. “Maar waarom heb jij dan niets op je bocadillo?” “Dat komt omdat hij eerst langs de vader van Pablo komt en daarna langs de moeder van Pepe".

Veel water.

Woensdagochtend 8.00 uur, 27 januari 2010.

Nog steeds is het zwaarbewolkt, de weg is nat en het is koud. Ondanks de bewolking is de temperatuur toch nog tot 5.3 graden gezakt. Gisteren was de maximumtemperatuur slechts 9.5 graden. De totale neerslag van deze maand is nu 177 mm.
Agenda: vandaag worden onze nieuwe bedden bezorgd, twee logeerbedden (de amandelbomen gaan binnenkort bloeien) en een Auping voor ons. Speciaal voor Cokky 2.10 m. lang. Eigenlijk heeft ze het niet nodig want ze trekt die lange benen altijd op tot aan haar kin en goed slapen kan ze overal. Nou ja, misschien lukt het mij dan een keer om uit te slapen. Jullie merken het vanzelf als er geen ochtendlogje meer is.
Het liefelijke riviertje is veranderd in een woeste waterstroom.

Buiten wonen.

Zondag 24 januari 2010.

Nederlanders zijn verwende stadsmensen. Overal is aardgas, stroom, drinkwater, razendsnel internet, riool, kabeltelevisie, goed openbaar vervoer en de supermarkten en scholen zijn dichtbij. In Amerika of Australië is er wel een wereld van verschil tussen de stadsmensen en de countrypeople. Hun levens zijn totaal verschillend. Ondanks de vele films die humoristisch dit verschil laten zien betrekken we dit nooit op onszelf en verhuizen naar het buitenland om op een afgelegen plek te gaan wonen. Hoe eerlijk de makelaar ook is, wij zien alleen het romantische huisje, het mooie weer en de prachtige natuur. Maar niet de droge rivierbedding waar je altijd doorheen moet. Niet het ontbreken van centrale verwarming, we stoken toch gewoon hout voor die paar weken in de winter? Of halen een paar gasflessen. Een vaste telefoonlijn is er niet nodig, met een klein beetje geluk heeft de gsm nog net ontvangst en de 30 kilometer rijden naar de supermarkt over bochtige bergweggetjes is een feest. Totdat je er echt woont, de winter toch lang duurt, het huis koud en vochtig is, het riviertje ineens stroomt. Je moet vroeg opstaan om brandhout te zagen, tijdens de grootste hitte siësta houden, zorgen dat je voor minstens twee weken eten in huis hebt. De stadse gewoonten moeten eraf en dat valt niet mee. Hoe maak je een houtkachel aan? Hoe zaag en kloof je brandhout? Hoe rijd je met een Landrover door een riviertje? Wanneer snoei je de vruchtbomen? Welk beest krijst er ´s nachts zo angstwekkend? Het ligt niet aan Spanje: het is de pijnlijke verandering van de comfortabele stad naar het ouderwetse, harde platteland.

Regen.

Dinsdagochtend 8.40 uur, 26 januari 2010.

Het regent vrijwel onafgebroken vanaf gisterochtend. De totale "bui" heeft tot nu toe 110 mm regen opgeleverd. Dat is dus 110 liter water per vierkante meter, en dat is veel, heel veel. We hebben vandaag twee autokeuringen, één in Denia en één Gandia, die in Denia gaat niet door omdat ze daar niet keuren als het regent. We nemen de camera mee want ik verwacht dat iedere droge barranco is veranderd in een woest stromende rivier.