Wonen in Spanje

Welkom op ons log over wonen en fietsen in Spanje, kijk ook op www.edwincokky.nl
en kijk voor meer foto´s van de Fiestas 2010 van Xalo en Lliber op ons webalbum in Picasa.

De Vuelta in de achtertuin.

Zondag 5 september 2010.

"In een dor landschap", begint Mart Smeets de uitzending. Tja, dan hadden ze het eerste deel van de etappe ook maar uit moeten zenden: "Langs de prachtige Middellandse Zeekust rijden de renners langs lieflijke kustplaatsjes landinwaarts. Over de groene heuvels bij La Llosa en door de vruchtbare Jalon-vallei leidt de route naar de prachtige Coll de Rates, waar dennenbomen en amandelbomen de weg omzomen. Op de achtergrond steken de toppen van de bergen prachtig af tegen de blauwe lucht" had de tekst van Mart Smeets dan moeten zijn. De club van Alcalali gaat zondag met de auto vol broodjes en koelboxen omhoog, om na de doorkomst op Coll de Rates door te rijden naar Torremanzanas om ze nog een keer langs te zien komen. Gaat de club van Xaló samen met die van Alcalali? Nee, er zijn teveel mogelijkheden en uiteindelijk wordt er niks afgesproken. Maar zoals gebruikelijk komt het toch weer goed. Cokky en ik fietsen samen omhoog, de rest gaat met auto´s. Ik kies positie bij de haarspeldbochten boven Bollula en Cokky blijft boven bij Tarbena, waar ze picknickt met de wielrenners uit Alcalali en Xaló met aanhang. We komen thuis precies op het moment dat de tv-uitzending begint. Jammer dat ze maar zo weinig van onze omgeving hebben laten zien.

Prettig weekend!

Zaterdagochtend 4 september 2010.

Druiven.

Vrijdagochtend 8.06 uur, 3 september 2010.

Natuurlijk ging het gisteren niet regenen, de laatste keer dat het heeft geregend is nu al weer 14 dagen geleden. De grote hoeveelheid water heeft er voor gezorgd dat het onkruid hoog tussen de druivenstruiken staat. Het is een vreemd gezicht, normaal is de grond kaal in september. Het lijkt nu op eind oktober maar dan hangen er natuurlijk geen druiven meer aan.

Restaurant La Sidreria in Denia.

Donderdag 2 september 2010.

“Cider uit Asturië is de beste ter wereld” staat er op mijn placemat. “Tweeduizend jaar geleden, in de tijd van Keizer Augustus, werd er al appelcider gedronken in Asturië.” De serveerster zet een fles op tafel met een raar groot ding er bovenop en demonstreert hoe het werkt: “Kijk, je zet je glas er zó tegenaan en dan spuit de cider in je glas”. Interessant. Eigenlijk hoor je de cider van anderhalve meter hoogte in je glas te laten vallen, dan komt er zuurstof bij en dan smaakt het beter, maar zo gaat het ook en je krijgt minder geknoei. Voor een echte ciderbar moeten we naar Asturias, precies aan de andere kant van het land, bijna 1000 kilometer hier vandaan. Maar we zijn, heel toevallig rond etenstijd, in Denia en daar zit La Sidreria, een typisch Asturisch restaurantje. Het “menu del dia” smaakt prima en de fles cider is al snel leeg. “Cider is een jaloerse drank”, waarschuwt mijn placemat, “ze verdraagt geen ontrouw: als je daarna wijn of likeur of zoiets drinkt, krijg je last van je maag”. Nou ja, we hebben net een carajillo besteld, een klein scheutje cognac in de koffie moet toch wel kunnen? We rekenen 23 euro af voor 2 personen en lopen weer naar buiten, zonnig Denia in. Het is net of we even met vakantie geweest zijn.

Dreigend.

Donderdagochtend 8.00 uur, 2 september 2010.

De zon schijnt maar heel even over de berg om daarna weer achter de wolken te verdwijnen. Ver weg klinkt een donderslag. Het was een frisse nacht met een minimumtemperatuur van 16,9 graden. Gisteren wisselden wolken en zon elkaar af, het werd 26,1 graden.
Agenda: fietsen met Javi gaat dus niet door. Komt mooi uit want dan kan ik het gras gaan maaien als het tenminste droog blijft.

Druiven plukken.

Woensdag 1 september 2010.

 “Nee, we willen niet op de foto!” Dat hoor je een paar leuke meiden niet zo gauw zeggen, waarom willen ze dat eigenlijk niet? Twee weken geleden, tijdens de Fiestas in Lliber, wilden ze maar al te graag op de foto. Toen waren ze prachtig aangekleed en opgemaakt, nu staan ze hard te werken met de hele familie. Het ziet er zo leuk uit: twee knappe zussen, in bikini, tussen de druivenstruiken, de bergen op de achtergrond. Maar in bikini willen ze niet op internet. “Dan zet ik erbij dat je een verloofde zoekt”, probeer ik nog. Een verloofde die zin heeft in druiven plukken, en geld heeft, willen ze wel, maar zó op de foto willen ze niet. Vandaag is de druivenoogst begonnen. Javi moet druiven plukken en heeft geen tijd om te fietsen. Iedereen wordt ingezet, Hermi, mijn kapster helpt haar familie. De witte moscateldruiven zijn weliswaar nog niet helemaal rijp, maar de druiven zijn opgekocht door een bodega in Castellon. Daar hebben ze te weinig druiven dit jaar omdat hagelbuien de oogst vernield hebben, dus worden er witte druiven uit andere regio´s bijgekocht. Deze druiven hebben nu de goede hoeveelheid suiker om daar verwerkt te worden tot wijn, vandaar dat er hier nu al geplukt wordt. Dan maar met een foto van hun vader en hun broer erbij, ook leuk.

Woensdagochtend.

Woensdagochtend 7.31 uur, 1 september 2010.

Er zijn flink wat wolken en het is 19 graden. Gisteren was een prima fietsdag, de temperatuur liep op tot 26 graden en was daarmee een van de koelste dagen in augustus. Vergeleken met verleden jaar hadden we deze maand veel meer regen, er waren 3 dagen met regen, er viel in totaal 98 mm. Op 27 augustus was het de warmste dag: het werd het 36,8 graden. In 2009 was dit 34,7 graden en viel er slecht 7 mm regen.

Bouwvakker zoekt werk.

Dinsdag 31 augustus 2010.

Hij kan heerlijke paella maken maar bouwen is zijn vak. Tien jaar geleden bouwde hij de huizen achter ons, een jonge, ijzersterke bouwvakker, dag in dag uit stond hij met blote handen stenen omhoog te gooien, die zijn maat opving. Door zijn brede, blonde kop dachten we dat het een Duitser was maar later, toen we hem tijdens een etentje van de fietsclub weer tegenkwamen, hielp hij ons uit de droom: Hector is een volbloed Spanjaard maar in iedere generatie van zijn familie komt er wel één grote blonde man voor, erfenis van een Viking die eeuwen geleden een Spaanse schone veroverde. Inmiddels heeft hij zijn eigen bouwbedrijfje, en had zoveel werk dat hij vaak niet eens tijd had om met ons te fietsen. Maar vanochtend ging de telefoon: weten wij of er werk is in Nederland? In de bouw, of schilderen? Want zijn laatste klus is af en er is niks meer te doen in de bouw hier. Hij praat goed Engels, is vriendelijk en betrouwbaar, en wil best een paar maanden in een caravan wonen of zo, als hij maar kan werken en wat verdienen. Nee, we weten niks, maar we houden het in gedachten, je weet nooit, nu de BTW verlaagd wordt naar 6 procent voor verbouwingen zit er misschien een kans in voor hem. Pannenbier kennen ze hier niet, maar als het bouwproject afgerond is wordt dat gegarandeerd gevierd met een mooie paella.

Behaalde resultaten....

Maandag 30 augustus 2010.

“Ik heb een probleem”, zegt Monica. Een probleem waar wij wat aan kunnen doen? Monica en Wijnand zijn aardige Nederlanders die hier in de vallei wonen en vakantievilla´s verhuren. Daarnaast doen ze allerlei daaraan verwant werk. Ze staan al een paar jaar bij ons in de zijbalk, zou er iets zijn met iemand die via ons log een huis gehuurd heeft? Nee, niets van dat alles. Het komt door het log over het hondje. “Gisteren kwam er een poesje bij ons aanlopen”, begint Monica, “echt een heel lief beestje”. Geen probleem, lijkt me. “Een paar uur later ging ze weer weg, en ze kwam terug met een jonkie, van zeker een week of acht”. Leuk, toch? “En dat deed ze daarna nog twee keer.” Ach, wat een cadeautje: vier lieve, tamme katten die zomaar vanzelf binnen komen wandelen. “Maar we hebben al drie rode katten, en nu zitten we opeens met zeven katten. Zo groot is ons terras nu ook weer niet en de buurvrouw loopt nu al te mopperen.” We gaan meteen even kijken, het zijn lieve, makke poezen. Gelukkig zit er geen eentje tussen met blauwe ogen en Siamees bloed, anders had ik geen weerstand kunnen bieden. Voor het hondje hadden we vorig week heel snel een goed tehuis gevonden, maar dat is natuurlijk geen garantie dat het ons nog een keer lukt. Maar laten we het proberen: Wijnand en Monica, neem contact met ze op voor uw vakantievilla, maar nu willen ze eerst liever een paar poezen kwijt.

UPDATE: en toen ging de telefoon, het was Monica: er zaten nog drie jonkies onder de struiken naast haar huis. Dit is een noodgeval: ze hebben nu tien poezen in huis, waarvan zeven beschikbaar voor adoptie.

 

Uitgebloeid.

Maandagochtend 7.50 uur, 30 augustus 2010.

Onbewolkt en afgekoeld naar 18,8 graden. Gisteren was het lang bewolkt, de temperatuur bleef steken bij 27,5 graden.
Agenda: Poppy uitlaten, almuerzo houden langs de N332 bij Calpe, tuintje onderhouden in Mascarat, lunch, siesta, op de tv Vuelta kijken (alleen via Spaanse of Belgische zenders) en gelijk wat rommelen met de computer (zo spannend is de wielerwedstrijd nu ook weer niet). Nou ja, dan weer met Poppy wandelen, eten en naar bed. Hup, alweer een dag om. Volgende dag, met de katten wandelen, ochtendfoto maken, met Poppy wandelen, fietsen met Javi.
De Wilde peen is al lang uitgebloeid maar doet het nog goed als voorgrondvulling. 

Wespensteek.

Zondagochtend 8.30 uur, 29 augustus 2010.

De zon wordt tegengehouden door een wolkenveld dat boven de Middellandse zee drijft. Het is 20 graden en windstil. Omdat Cokky gisteren door een wesp in haar hand is gestoken gaan we niet fietsen. Zij reageert nogal heftig op wespensteken en loopt nog steeds de opgezwollen hand te koelen met ijs. Leuk voor de katten want nu hadden we alle tijd om een lange wandeling te maken. Ook buurkat Karel wandelde deze keer mee. Uitgeput liggen ze nu te wachten wat er verder op het programma staat. Pech jongens, we gaan wandelen met Poppy en koffie drinken in Lliber. Het lijkt wel een rustdag.

Afzetters!

Zaterdag 28 augustus 2010.

Sommige mensen verklaren ons voor gek, “160 kilometer fietsen met dit weer, loco´s.” Nou ja, het lijkt allemaal erger dan het is, als je maar doortrapt heb je rijwind en koel je nog wel af. Toch ontstaat er om 7.30 uur een discussie bij ons vertrekpunt in Pedreguer. Zover ik het Valenciaans kan volgen is een gedeelte van de groep er niet van op de hoogte gebracht dat de route vandaag naar Palmar gaat, een plaatsje vlak onder Valencia, 80 kilometer heen en weer 80 terug. De route is echter zo vlak als een ritje in Nederland en dat gebeurt niet vaak. We stappen op en zover ik begrepen heb gaat één gedeelte van de groep wel naar Palmar. Vreemd vind ik het wel om richting Pego te rijden en nog vreemder als we alle 17 aan de 8 kilometer lange klim naar Vall d´Ebo beginnen. Bij navraag blijkt dat we een andere keer naar Palmar gaan. Zeker bang voor de warmte, vraag ik, gisteren werd het daar nog 42 graden. Nee, er is een ander probleem. Dit weekend gaan weer 4 miljoen auto´s de weg op, de vakantie zit erop. De kustroute is nu te druk en te gevaarlijk. Het binnenland is zoals gebruikelijk uitgestorven. De temperatuur werkt mee, er is vrij veel bewolking en het blijft rond de 30 graden. Om 10 uur stoppen we voor de almuerzo, er gaat veel bier gemengd met Cola doorheen, pinda´s, salades, we eten broodjes, drinken koffie en besluiten met een dessertwijntje. “Negen euro per persoon!” De rekening wordt bestudeerd: 17 euro voor een fles Moscatel! De afzetters. Dat is de laatste keer, deze bar heeft afgedaan. Hier zal nog lang en veel over worden gepraat en dat is een slechte zaak voor deze bar. Hoewel het bijna onmogelijk lijkt zal het in de toekomst in Alcala de la Jovada nog rustiger worden.

(Helaas worden standaard mijlen aangegeven. Door op details weergeven te klikken kom je op de site van Garmin, klik dan rechtsboven op weergeven in metrisch.)

Geadopteerd.

Vrijdag 27 augustus 2010.

Ergens in de loop van de nacht heeft Perrita besloten dat ze lang genoeg gewacht heeft op haar oude baas: die komt na 5 dagen echt niet meer terug. Tijd om op zoek te gaan naar een nieuwe. Dus als Cokky haar weer heeft gevoerd en naar huis loopt met Poppy, loopt Perrita vastberaden mee. Ze wijkt niet meer van Cokky haar zijde. Voor de zekerheid doen we een halsbandje om en leggen we haar vast. Dat is ze duidelijk niet gewend maar ze past zich snel aan. Ze gaat aan de voeten van Cokky liggen en denkt dat ze haar plekje wel gevonden heeft. Maar Oscar komt al gauw protesteren, met hoge rug en dikke staart probeert hij Perrita weg te jagen. Gelukkig hebben we inmiddels een mailtje van het gastgezin dat we op het oog hebben: ze komen kijken. Perrita blijkt een echt waakhondje te zijn, ze moet even wennen aan het idee dat ze Cokky niet hoeft te verdedigen, maar dat die nieuwe mensen haar baasjes gaan worden. Ze is snel overtuigd en gaat braaf achter in de auto zitten, op weg naar de dierenarts. We waren eigenlijk al een beetje gehecht geraakt aan dit leuke hondje, maar in het gezin met kinderen en zonder poezen krijgt ze het vast veel gezelliger. Als je in Spanje komt wonen, ontkom je niet aan: vroeger of later komt er een huisdier ongevraagd op je pad. De nieuwe buren van 500 meter verderop doen al goed mee: ze wonen hier net een maand en hebben al een zwerfhondje geadopteerd.

Granaatappel.

Vrijdagochtend 8.30 uur, 27 augustus 2010.

Het viel mee met de hitte gisteren, voor vandaag voorspellen ze nog 39, voor morgen "maar" 31 graden. In deze tijd van het jaar klinken normaal gesproken de geluiden van de amandeloogst, maar in dit deel van de vallei is bijna alle amandelbloesem bevroren. Weinig amandelen dus, dit jaar. Maar voor granaatappels schijnt het een goed jaar te worden.
Agenda: hondje voeren, fietsen, wat zwembadonderhoud plegen en vanavond laat lekker buiten eten.

Nieuw.

Donderdag 26 augustus 2010.

Leuk, een Hollands jong gezin erbij in de vallei. Al maanden voordat ze hier kwamen wonen hadden we al contact via internet. Wat is dat makkelijk tegenwoordig: je googelt een beetje en vindt allerlei mensen in je nieuwe woonomgeving die gaarne bereid zijn hun ervaring en opgedane kennis met je te delen. We zien hoe ze zich vol enthousiasme in het dorpsleven storten en hun best doen om sociale contacten op te bouwen. Alles is anders en spannend voor ze, een nieuwe toekomst ligt open. Ze hebben dromen en verwachtingen en trekken conclusies. Soms heel anders dan de onze, soms heel erg hetzelfde. We vertellen wat de beste bakker is, en waar de beste slager zit. O, vergeten te vertellen dat je daar niet naar binnen moet gaan als er meer dan twee oude vrouwtjes staan te wachten: nou ja, ze moeten zelf maar ervaren hoe lang het dan duurt voor je aan de beurt bent. Ze genieten van de ruimte en de natuur, ze willen wandelen. Zei ze nu ook niet dat ze wel een hondje wilde? Laten we nou net een jong, lief, speels, trouw hondje weten, dat al drie dagen onder een boom zit te wachten tot haar baas terugkomt. O ja, we weten ook wie de beste dierenarts is.

 

Gevonden voorwerp.

Donderdagochtend 26 augustus 2010.

Het is vannacht afgekoeld tot een heerlijke 17,4 graden. Voor vandaag wordt de warmste dag van het jaar voorspeld. De poezen gaan mee op de ochtendwandeling maar doen de rest van de dag helemaal niks. Koepoes, ons gevonden voorwerp, ligt de hele dag op het terras. Ze is  altijd vlak in de buurt maar houdt graag anderhalve meter afstand. Ze is gek op knuffeltjes maar dat moet niet langer duren dan een halve minuut en dan vlucht ze weer weg.
Agenda: brokjes en water brengen naar een hondje dat al drie dagen onder een boom zit te wachten op zijn baasje. Hij laat zich nog niet pakken. Hopelijk neemt iemand anders hem mee, anders zitten we straks met nog een gevonden voorwerp.

Meten is weten.

Woensdag 25 augustus 2010.

Eigenlijk vind ik alle extremen leuk, als ik het maar kan meten. Kijk eens, “het regent momenteel 220 mm per uur!” Of, zoals gisteren, “kijk eens hoe snel de temperatuur oploopt, 10 graden in 4 uur tijd!” In de zomer komt de droge, hete wind uit het Spaanse binnenland, dat is voor ons de wind uit het noordwesten. Diezelfde wind zorgt in de winter voor de koudste dagen van het jaar. Gisteren begon de dag met die landwind. Dat valt direct op omdat de nachttemperatuur heel hoog wordt bij iedere windvlaag. Terwijl de zon nog lang niet op is. Normaal is het bij ons windstil tot een uur of 11, daarna begint heel zachtjes de zeewind te waaien en neemt dan steeds meer in kracht toe totdat de zon weer onder is. Het leek erop dat deze keer de noordwestenwind zou winnen. Geen verkoelende zeewind om 11 uur, ook niet om 12 uur. De temperatuur blijft gewoon doorstijgen, als de lijn van de grafiek zo doorgaat redden we de 40 graden om 4 uur vanmiddag. Nee hoor, de opgaande lijn wordt ruw verstoord, de zeewind heeft gewonnen, wel een beetje laat, pas tegen twee uur draait de windwijzer 180 graden. Verkoeling, 3 graden eraf in 10 minuten. De temperatuur blijft dalen. Tot 11 uur ´s avonds dan komt de wind weer uit het warme binnenland en stijgt het kwik weer. Ach, wat zijn grafiekjes toch leuk.

Volle maan.

Woensdagochtend 7.27 uur, 25 augustus 2010.

Bijna tegelijk komt de zon op en gaat de volle maan onder. Even lijkt het erop of de maan zo van Coll de Rates naar beneden zal rollen. De hele nacht doet hij flink zijn best om een Spaans sfeertje te creëren. We gaan laat naar bed en staan vroeg op. Dankzij de siësta is dat geen probleem. Rond middernacht is het 23 graden en ´s ochtends om 7 uur zo´n 20 graden, daar moet je van profiteren. Gisteren was de warmste dag van dit jaar om 14.00 uur werd het 35,7 graden, daarna draaide de wind en kwam van de "koele" Middellandse zee. Het bleef heel lang 33 graden.

Fietsen bij 33 graden.

Dinsdag 24 augustus 2010.

Verheugd verlaat ik de badkamer om een literfles bier uit de koelkast te pakken. Vanochtend gaf mijn weegschaal nog 80 kilo aan en na een paar uurtjes fietsen staat hij op 77,5 kilo. In vier uur tijd ben ik 2,5 kilo afgevallen. Normaal ga ik nooit op de weegschaal staan als ik terug kom van een fietstocht maar nu wilde ik toch eens weten wat de invloed van de Spaanse hitte is bij het fietsen. Natuurlijk is het 100% vochtverlies. Vreemd eigenlijk want ik heb 1 bidon leeg gedronken met sportdrank en bijna 3 keer een bidon met water. We zijn onderweg gestopt en toen heb ik een blikje Cola gedronken, dat is opgeteld ongeveer 3 liter. Conclusie: “U drinkt te weinig.” (en dat hoor je toch niet vaak zeggen.) Nu zou ik 2.5 liter water moeten wegwerken, dat gaat echt niet lukken. In een poging om verstandig te zijn meng ik het bier op de manier van de Spanjaarden in het binnenland, met Fanta Limon. De fietsclub van Pedreguer mengt het bier vaak met Cola: een“obscuro”. Het lijkt dan op donker bier maar het komt vaker voor dat de Spaanse fietsers het bier aanlengen met gaseosa: een “clara”. De fietsclubs in Andalusië mengen ook hun bier en wijn maar gebruiken daarvoor de Gaseosa met citroensmaak. Na twee glazen gemend bier en twee glazen water zit ik vol, nu moet ik ook nog 1,5 liter bier drinken dan ben ik weer op mijn gewicht van 4 uur geleden. Wat is fietsen toch een mooie hobby.

Spaanse televisiezenders.

Maandag 23 augustus 2010.

“Heb je gezien welke tv-zender er in deze bar op staat?”, vraagt Juan aan mij. Ja, het is TV 1, zeg ik. Verder krijg ik geen uitleg van hem, totdat we ´s middags in een restaurant belanden met televisie. In Spanje tref je bijna geen bar aan zonder televisie en ook in veel eetgelegenheden kan je tv kijken. Ik ben er helemaal aan gewend geraakt en vind het wel gezellig, het zorgt vaak voor een extra gesprekonderwerp. Neem nou die stier die het publiek inspringt, dat wil je toch niet missen als je net aan de biefstuk zit. Maar welke zender er het meest op staat is mij ontgaan. Juan wijst triomfantelijk naar de tv, “Kijk, alweer een publieke zender”. Nu moet ik van hem raden waarom de publieke zenders tegenwoordig zo populair zijn, ik heb geen idee. “Omdat die geen reclame meer hebben, het is fantastisch” Daar ben ik het mee eens want de Spaanse reclame blokken duurden soms wel 15 minuten en nu blijf je gewoon doorkijken. Zeker omdat je bij de digitale kanalen van tegenwoordig kan omschakelen naar de originele taal van de film. Volgens Juan zijn de kijkcijfers enorm gestegen, vooral van de films die nu niet meer worden onderbroken. De Spaanse commerciële omroepen betalen het verlies en moeten 3 procent (de telecombedrijven 0,9 %) van hun reclame-inkomsten aan TVE afstaan. In ruil daarvoor concurreert TVE niet meer op de reclamemarkt. Wat een fantastische oplossing, dat zou ook wat voor Nederland zijn.Toevallig heb ik gisteren net besloten om geen films meer te kijken die onderbroken worden door reclameblokken, zonde van mijn tijd, dan tik ik liever een weblogje.

Oscar.

Maandagochtend 7.33 uur, 23 augustus 2010.

Eigenlijk viel het gisteren wel mee met de warmte, netjes in de schaduw gemeten werd het 30,8 graden. Toch maakte de hitte het fietsen behoorlijk zwaar omdat de maximumtemperatuur al om 13.00 uur werd bereikt en we reden natuurlijk in de volle zon. Nou ja, precies om 13.00 uur waren we weer thuis.
Agenda: bij 1 tuin dennennaalden wegblazen met de bladblazer en bij de ander ze van de zwembadbodem opduiken. Het beste is eigenlijk om helemaal geen bomen in de buurt van een zwembad te hebben.
Oscar let altijd goed op, als we zitten te wachten tot de zon opkomt draait hij ineens zijn kop om, zeker 150 meter verder op loopt iemand die ook foto´s maakt, krijgen we concurrentie?